ERWIN JAMITO

SC stops Comelec in junking ABC partylist

dennis — Fri, 25 Nov 2011 11:50:07 +0000

THE High Court Tribunal on Thursday restrained the Commission on Elections (Comelec) from its ruling junking a partylist group which was complained to be linked with religious group “Ang Dating Daan.”

In a three page Resolution of the SC en banc, it issued a Status Quo Order against the Comelec en banc, headed by Chairman Sixto Brillantes, from invalidating the registration of Alliance of Barangay Concerns (ABC) Partylist for the 2013 national polls.

“Acting on the Special Civil Action for Certiorari and Prohibition (with prayer for Immediate Issuance of a Writ of Preliminary Injunction and/or Temporary Restraining Order or Status Quo Ante Order), the Court Resolved, without giving due course to the petition to: Require the parties to observe the Status Quo prevailing before the issuance of the Comelec en banc Resolution,” the ruling states.

ABC sought refuge from the high court after the Comelec en banc issued a ruling on October 11, 2011 under SPP No. 10-013, disqualifying them as a partylist group since they were affiliated from the religious group “Ang Dating Daan” headed by Bro. Eliseo Soriano.

It was Atty. Melanio “Batas” Mauricio who filed the petition before the Comelec asking for the cancellation of its registration as a partylist.

Mauricio questioned the existence of ABC as a partylist group since it is adjunct to “Ang Dating Daan” religious group.

He said that it is not a real partylist group under Republic Act 7941 which prohibits religious groups from participating.

It was pointed out that its first nominee was former Liga ng Barangay sa Pilipinas President James Marty Lim and its second nominee is Arnulfo Molero, a top official of Ang Dating Daan.

Mauricio fears that the funding of the said religious group will be used to finance the campaign of ABC, which is prohibited under the law.

This caused the cancellation of ABC’s registration as a partylist group as issued by the Comelec en banc.

However, before it was enforced by the election court, they were stayed by the high court via a status quo order in order to preserve the rights of the parties.

In the meantime, the SC en banc order the respondents Comelec and Mauricio to file their respective comments within a period of 10- days from notice to determine the issues and merits involved before ruling on the case.

Kontra-SONA 2011

dennis — Mon, 01 Aug 2011 08:45:18 +0000

OF SYMBOLIC GOVERNANCE

AND ZERO SCORECARD

(Counter-SONA delivered by

Minority Leader Edcel C. Lagman on 01 August 2011)

With her great nobility and tolerant accommodation of differing views, I am certain that the late President Corazon C. Aquino will not mind my delivering the Minority’s Counter SONA today, on the occasion of her 2^nd death anniversary.

The Minority was ready with its counter-SONA last Tuesday, the very day after the President’s second State of the Nation Address. However, on Tuesday and Wednesday last week session was suspended due to inclement weather.

Now, a week after the President delivered his SONA, almost everybody has made his assessment either for, against or ambivalent.

Consequently, this counter-SONA may appear anti-climactic, repetitious or just for the record.

It is not. Considering the constitutional import and national significance of the SONA and what it ought to encompass, any serious assessment is never stale and will always be seasonable.

The Minority complements the President for elevating the banning of the irritating wang-wang to a national symbol of good governance and probity in public office. But a symbol is a mere cosmetic trapping if commitment and performance are wanting.

It took the President one year to extrapolate the meaning of wang-wang to include errant entitlements and corrupt practices. It is a way of justifying an inordinately simplistic approach to overridingly serious problems. It is a play on words and symbols which attract popular attention but detract from a patriotic vision.

The President embarked on an electoral campaign of symbols like “matuwid na daan” at “kung walang corrupt, walang mahirap”. He then pursues symbolic governance by using wang-wang as his shibboleth in the same manner that a Porsche is a symbol of flaunting wealth and power, and KKK is symbolic of bad and abusive governance.

Of course there is completely nothing wrong with banning the use of wang-wangs, but the Presidency must be above symbols. It should pursue concrete plans and viable visions. It should be an exemplar of competence and industry. It should be the compass for national direction. It should be the propeller for growth and development. The people deserve no less.

I do not speak solely for the “noisy” Minority, as we were categorized earlier by the President, who also said we are expected to differ from and oppose him.

I articulate and echo the sentiments, despairs and criticisms of ordinary people in the margins of society, of corporate magnates in the sanctuary of their boardrooms, of mentors and students in the independence of the academe, of Overseas Filipino Workers in the modern salt mines of alien masters, of landless tillers aspiring for parcels of earth to call their own, of human rights victims and desaparecidos in unmarked graves waiting for elusive justice and end to impunity, of political prisoners wrongly incarcerated to stifle dissent, and of the masses of our people whom the President patronizingly calls his “bosses”.

In last year’s SONA, the President had a triple agenda on (1) legislative priorities requiring the enactment of seven urgent measures; (2) what appeared to be an economic program exemplified by the three-Ps on Public-Private Partnership and (3) governance centerpiece on anti-corruption campaign.

Unfortunately, the President scored zero as in zeroin his triple agenda.

Not one of the seven priority legislative measures has been enacted into law. The ill-fated seven are still languishing in congressional committees. They are the bills on: (1) Fiscal Responsibility; (2) Anti-Trust; (3) National Land Use; (4) Amendments to the Procurement Law; (5) Amendments to the National Defense Act of 1935; (6) Whistle-Blowers; and (7) Strengthening the Witness Protection Program.

The 1935, 1973 and 1987 Constitutions have uniform provisions wherein the President is mandated to deliver his State of the Nation Address (SONA) before the Legislature, not from Malacañang Palace or Plaza Miranda. The import and implications of these common provisions are:

1) The SONA must contain the President’s legislative agenda and priority policy pronouncements for enactment by the Congress; and

2) The President must follow-through the concretization of his administration’s priority measures and policies in appropriate legislation by the Congress.

The President failed to follow-through the enactment of not even one of his priority bills despite the overwhelming number of Aquino allies and partisans in the Congress, particularly in this Chamber, who are ready to fast-track urgent or priority measures of the administration at the President’s behest, like in the speedy enactment of Republic Act No. 10153 postponing the ARMM elections and Republic Act No. 10149 on the GOCC Governance Act, both of which are pending adjudication before the Supreme Court for having been challenged as unconstitutional. These two enactments cannot yet be used to improve the President’s scorecard.

This lack of follow-through reflects the President’s sluggish work habits. After the applause has subsided, he conveniently forgets that he has to roll up his sleeves and get actual work done.

The President added in his second SONA more priority bills. We hope he can revisit the status of these measures before they become candidates for the archives.

Although the President did not spell out in last year’s SONA his administration’s economic road map, in the same manner that he did not elaborate on the Philippine Development Plan (PDP) in this year’s SONA as it has neither been approved nor submitted to the Legislative-Executive Development Advisory Council (LEDAC), he nonetheless gave us a glimpse last year of what may be his economic vision by extolling the beneficial prospects of his Public-Private Partnerships (PPP).

In his 2010 SONA, the President announced: “No matter how massive the deficit is that may keep us from paying for these list of needs, I am heartened because many have already expressed renewed interest and confidence in the Philippines. Our solution: public-private partnerships. Although no contract has been signed yet, I can say that on-going talks with interested investors will yield fruitful outcomes. There are some who have already shown interest and want to build an expressway from Manila that will pass through Bulacan, Nueva Ecija, Nueva Vizcaya, until the end of the Cagayan Valley without the government having to spend a single peso.”

He then continued: “Some had this proposition: they will rent the Navy Headquarters in Roxas Boulevard and the Naval Station in Fort Bonifacio. They will take care of the funding necessary to transfer the Navy Headquarters to Camp Aguinaldo. Immediately, we will be given 100 million dollars. Furthermore, they will give us a portion of their profits from their businesses that would occupy the land they will rent. In short, we will meet our needs without spending, and we will also earn.”

And then he concluded: “There have already been many proposals from local to foreign investors to provide for our various needs. From these public-private partnerships, our economy will grow and every Filipino will be the beneficiary. There are so many sectors that could benefit from these.”

The foregoing glowing scenario has dissipated. What has ensued instead is the foreign businessmen’s dismal disinterest in investing in the country because of the Aquino administration’s foot-dragging and inefficient preparation of blueprints and implementing regulations. One year later, not a single PPP project has been bid out.

The recent ASEAN business survey showed that majority of foreign investors would refuse to invest in the Philippines. They have been dismayed by the current administration’s lethargic leadership, not to mention the abrogation of international consummated contracts which have passed government standards and scrutiny, for which the Philippines is now sued by foreign contractors before tribunals abroad for enormous amounts of damages.

Volumes of verbiage and sound bites have been wasted in propagandizing the Aquino administration’s centerpiece agenda against corruption. Until now, the light at the end of the tunnel flickers like a distant beacon. After one year, not a single complaint has been filed at the instance of vociferous Presidential graft busters. Of course, no conviction has been secured.

The President and his lawyers wasted one year in vainly convincing the public and the Supreme Court on the contrived validity of the “Philippine Truth Commission” which was created by the President’s first Executive Order and was afflicted with congenital constitutional infirmities.

A day after the President’s SONA, the Supreme Court junked with finality the Truth Commission as a patent violation of the constitutionally enshrined equal protection clause because its creation was a venture in partisan vendetta and a vehicle for selective retribution since its consuming motivation was solely the persecution and prosecution of officials of the immediate past administration.

The President’s centerpiece agenda has likewise floundered. In fact, the Philippine corruption rating worsened to 8.9 from 8.25 in a scale of one to 10 in a survey covering the period from November 2010 to February 2011 which was conducted by the Hong Kong-based Political Economic Risk Consultancy, Ltd. (PERC).

The anti-corruption campaign of the President concentrates on high profile cases involving billions of pesos and national figures. Mind-boggling scandals are singled out for media to highlight as headline material. But these exposés are peripheral to the lives of the multitude.

The corruption drive need not always be spectacular. What the common people would surely appreciate is a balanced campaign which must also combat and eradicate those petty acts of corruption and abuse that bedevil their everyday lives. This may not project the President as an indefatigable crusader against venalities, but it will immensely benefit his unheralded “bosses”.

Incidentally, it is a record that the first three Executive Orders of President Aquino and several of his subsequent issuances had been contested before the Supreme Court. It is also on record that two of the early measures certified as priority by President Aquino are being questioned before the Supreme Court.

The first is R.A. 10153 postponing the ARMM elections and authorizing the President to appoint officers-in-charge. Four petitions are pending before the Supreme Court seeking the nullity of this law for being offensive to the Constitution. The petitions assailing the constitutionality of this law have been set for oral argument on August 9, 2011. The second is R.A. No. 10149 or the “GOCC Governance Act of 2011” which is also in the furnace of judicial scrutiny.

It is valid to ask why there are numerous challenges to the Executive Orders and Republic Acts under the Aquino administration. Are these controverted issuances and Malacañang-sponsored statutes crafted in the vacuum of inexperience or incompetence? Is there a cavalier treatment of the rule of law? Are improvident shortcuts thefavored path?

With respect to the autonomy of the ARMM, the Constitution mandates two safeguards: (1) regional executive and legislative officials of ARMM ‘‘shall beelective and representative of the constituent political units’’ (Sec. 18 of Article X of the 1987 Constitution), not appointive as in officers-in-charge; and (2) the “President shall exercise general supervision over autonomous regions to ensure that laws are faithfully executed’’ (Sec. 16 of the same Article X), not control like voiding the actions of OICs who are accountable to the appointing power.

The legislated safeguards are: (1) periodic regular and popular elections; (2) holdover of elected incumbents until their successors are elected and qualified; (3) any amendment to the Organic Act should be approved by 2/3 vote of the House and the Senate voting separately in order to be valid; and (4) the amendment to the Organic Act becomes effective only after it is ratified in a plebiscite.

Indeed, all safeguards for ARMM autonomy have been derogated. All guaranties have been sacrificed at the altar of partisanship and expediency. The Aquino administration is hell-bent in slaying ARMM autonomy. Only the Supreme Court can avert a requiem for ARMM.

The scandalous grants of huge salaries, allowances and perks to officials and personnel of some GOCCs cannot be tolerated and must be rectified. Nonetheless, the offending GOCCs constitute only a small percentage of the total GOCCs which could reach several hundreds.

Indeed, culpability must be determined after due process, and the guilty dismissed or disciplined and ordered to return the excessive benefits. However, it is axiomatic that a wrong cannot be righted by another wrong.

The “GOCC Governance Act of 2011” is a compendium of sweeping, wayward, illegal and unconstitutional solutions to a problem which is grave but not widespread. It is indiscriminate wrath against the entire GOCC sector.

This infirm statute is a shortcut and ill-conceived remedy which punishes both the guilty and innocent without due process; violates the constitutionally guaranteed security of tenure of GOCC officials; constitutes undue delegation and abdication of legislative powers; and supplants the jurisdiction of the constitutionally created independent Civil Service Commission. Perforce, this Malacañang-inspired law has to be exorcised and cleansed of its multiple aberrations.

Moreover, the timing of the fast-tracked enactment is suspect. The provision which pre-terminates the terms of office of CEOs and trustees/directors of GOCCs as of June 30, 2011 coincides with or is proximate to the expiration just last May of the one-year employment ban on candidates who lost during the 2010 elections. Now, there will be a surfeit of vacancies in the GOCCs to accommodate the avalanche of jobless partisans of the Aquino administration.

The Aquino administration must not defy settled jurisprudence and show contempt for the rule of law because these wayward actions are roadblocks to thematuwid na daan.

The President complimented the Congress for passing on time the General Appropriations Act of 2011. The President said: “nagpakitang-gilas ang Kongreso sa pagpasa ng budget bago matapos ang taon. Dahil dito, nasimulan agad ang mga proyekto at hindi na inabot ng tag-ulan.”

Again, the President is less than candid in his report. While it is true that Congress passed the 2011 budget before the end of 2010, Malacañang releases came in trickles, if at all, so much so that the rainy season has arrived but funding allocations for various infrastructure projects are pending release.

Even the Priority Development Assistance Fund (PDAF) for congressional districts, which constitutes a small portion of the budget, has not been fully released seven months after the enactment of the GAA. The victims are the constituents of the members of the Minority and some vocal and independent-minded legislators belonging to the Majority coalition. Meanwhile, thousands of deserving scholars may be unable to pursue college and vocational education and thousands of indigent patients are deprived of free medical care, the funds for which are sourced from the PDAF.

The uneven treatment is not limited to the disparity in releases between the Majority and Minority. The discrimination extends to the Minority membership where some get releases and others do not. This smacks of a “divide-and-rule” strategy reminiscent of the colonial masters by driving a wedge within the ranks of the opposition.

And was it not he President, when he was a Senator, who authored Senate Bill No. 3121 against the unbridled power of the President to impound approved budgetary allocations?

It is no wonder that our economic growth slowed to 4.9% in the first quarter of this year from 8.4% last year, which the National Statistical Coordination Board (NSCB) has attributed to lackluster government spending. If GNP – instead of GDP – figures are used, economic growth was slower at 3.6% compared to 11.5% last year.

Other standard economic indicators are far from encouraging. While the unemployment rate fell from 8% in April 2010 to 7.2% in April 2011, the underemployment rate rose from 17.8% to 19.4%. The trade deficit, which measures the excess of imports over exports, increased from $957 million in April 2010 to $1.2 billion in April 2011. The inflation rate was 5.2% in June 2011; in June 2010, the inflation rate was only 3.6%. Consequently, the purchasing power of the peso fell from 83% in June 2010 to 79% in June 2011. This means that compared to 2006, the base year, the peso was worth only P.83 in June 2010 and was worth even less at P.79 in June 2011.

Even more worrisome are the figures for the Leading Economic Indicator (LEI), a quarterly composite economic index jointly developed by the NSCB and the NEDA “to provide advance information on the direction of the country’s economic activity/performance in the short run.” In six consecutive quarters from the fourth quarter of 2009, the LEI grew steadily. It was only in the last quarter, from April to June this year that the LEI slid, strongly suggesting a slowdown in economic activity/performance. It is hoped that the slide is worrisome but not ominous.

An estimated P30 billion has been lying in the government’s coffers waiting to be used for meaningful and urgent projects. Some private banks have downscaled their growth projections because of the administration’s anemic performance in pump-priming the economy.

What is the budget for if it will not be used for the purposes requested by the Executive and appropriated by Congress? It does not exist to generate a cosmetic fiscal surplus and contrived savings to contain artificially the deficit at the expense of growth and development. Perforce, appropriations must be released with reasonable alacrity and utilized judiciously.

The fact remains that the country needs to invest in physical and social infrastructure if we are to move forward or simply sustain our growth. Unfortunately, what this administration has achieved is an underspent budget – a knee-jerk reaction to fiscal challenges.

Forced savings are like drugs locked up in a medicine cabinet while an epidemic rages.

The President also neglected to address the pressing concerns of two of his largest constituencies, the laborers, both domestic and overseas, and the farmers, including agrarian reform beneficiaries.

Even if the 7.4% unemployment rate in the first quarter this year slipped to 7.2% in the 2^nd quarter, such meager improvement did not liberate a sizeable number of unemployed which is still close to a staggering 11.3 million jobless.

What is crucial is that (1) those who are unemployed be given the opportunity to secure jobs; (2) those who are already employed are assured of security of tenure and a living wage; (3) those who are underemployed are fully employed; and (4) those employed overseas must be fully protected and once they return or are repatriated jobs and livelihood are available to them.

Although these labor targets cannot be achieved with alacrity, the President must have a labor agenda to expeditiously and eventually attain these objectives. Unfortunately, the President has no labor plan or has failed to disclose one.

The test of the President’s fealty to his bosses in Hacienda Luisita is for his kin to distribute the landholding to qualified farmworkers, and not allocate parchments of diluted shares of stocks.

This is the matuwid na daan in agrarian reform because (1) the only constitutional mandated mode is actual land distribution; (2) the stock distribution option (SDO) under Section 31 of R.A. 6657, the original Comprehensive Agrarian Reform Law (CARL) had already expired more than two decades ago; and 3) SDO has been repealed and rejected by the CARPER (R.A 9700) as ruled by the Supreme Court in the latest Hacienda Luisita Case.

The President and his economic team find no end in drumbeating the latest credit upgrades of the Philippines. They conveniently overlook the truism that upgrades are not achieved overnight. They are the cumulated results of positive economic reforms and solid fundamentals put in place by the previous administration to which the present regime has little contribution absent a viable economic road map and pending the approval of the Philippine Development Plan (PDP) which is yet to be submitted to the Executive-Legislative Development Advisory Council (LEDAC).

Rating agencies admit that they only give upgrades after years of fiscal improvement, and not a few months of gains like savings which are mostly contrived. Even the President admits that our upgrade is limited to a “non-investment grade”.

The President claimed in his SONA that because of the CCT, “mahigit isandaang libong pamilya, uulitin ko mahigit isandaang libong pamilya, ang naiaahon natin mula sa kahirapan kada buwan.”

How on earth can a maximum of P1,400 a month per family-beneficiary liberate more than a hundred thousand families from poverty every month? The CCT is supposed to be only one component of the government’s poverty alleviation program precisely because it is not a comprehensive approach to solving mass poverty. It is a mere analgesic, and painkillers are purely palliative. Moreover, whichever way you look at it, the CCT is not sustainable because it is a dole-out.

I am certain that the cash dole-outs from the CCT help lessen the economic strain on so many poor families but to give CCT is something akin to the powers of a magic potion by attributing to it the liberation of more than 100,000 families monthly from the quagmire of poverty is not only simplistic. It borders on brazen hyperbole.

Instead of increasing the appropriations for the CCT program from P21,194,117,000 this year to P39,444,651,000 in 2012, it should be realistically reduced and the beneficiaries pruned down to the “poorest of the poor” as originally intended when it was first implemented in 1997 consistent with the original program in Mexico.

The additional and excess funding should be realigned to viable livelihood support programs to generate rural family incomes and to increase the budgets of the education and health departments which are the allied agencies in the implementation of CCT.

The conditions for schooling and health care of the children of beneficiary-families cannot be adequately complied with without the necessary classrooms and medical facilities.

Moreover, since the 2012 General Appropriations Act is virtually the 2013 election budget, the 86.11% increase in the CCT funding can easily be transformed into a partisan kitty, nay barrel, for the administration’s electoral campaign.

An encouraging speck in the bleak scenario of deteriorating economic and social indicators, which deter growth and development, is the reported reduction of the number of Filipino families who suffered involuntary hunger in the last three months.

The 20.5% or estimated 4.1 million families who experienced self-rated moderate and severe hunger in March 2011 dropped to 15.1% or leaving a balance of about three million hunger-stricken families and thereby some one million families have been reportedly liberated from episodes of hunger.

The President should not be extremely ecstatic about this decline. The stark reality is that three million families still suffer the pangs of hunger. With an average of six persons per family in the depressed and marginalized communities, this means that there are 18 million individuals or almost 20 percent of 94 million Filipinos who are exposed to incidents of hunger.

The Aquino administration must realize that there is another kind of hunger it has to address because “man does not live by bread alone”, as Jesus Christ exhorted millenniums ago.

While the body needs food, the human spirit demands justice. The dearth of food and the denial of justice have historically fomented revolutions.

Speaking about the quest for justice, there are in particular six bills in the House of Representatives seeking to end impunity for enforced disappearance by criminalizing the act as a separate offense, distinct from kidnapping, murder, physical injuries and arbitrary detention, among other common crimes. The precursors of these bills have been filed and refilled since 1990 or 21 years ago.

The principal reasons for this proposed legislation of long gestation are (1) enforced disappearance is committed by the State or government authorities through its officials or agents singly or in conspiracy with civilian cohorts; and (2) the motive is generally political and the victim is invariably an activist, dissenter, crusader or a suspected rebel.

Despite repeated claims of the revival of civil liberties and the resurgence of democratic space, from the Cory administration to subsequent administrations, including the current one, no President has prioritized the enactment of an Anti-Enforced Disappearance law.

Less than four months after President Aquino assumed office, a delegation of human rights advocates had a one-hour audience with him in October 2010 purposely to request that the Anti-Enforced Disappearance bill be prioritized as an administration measure and the International Convention for the Protection of All Persons from Enforced Disappearance be signed and endorsed by the President to the Senate for ratification.

Up to the second SONA, no concrete and positive response has been made by the President on the two measures, despite the personal support of Secretary of Justice Leila De Lima and Commission on Human Rights (CHR) Chairperson Loretta Ann Rosales. And not withstanding that the protection and promotion of human rights was an avowed campaign promise of the President and the Philippines is a three-term member of the United Nations Human Rights Council.

Meanwhile, the commission of enforced disappearance remains unabated. The list ofdesaparecidos appears to be endless and open-ended. Within one year of the President’s term, a number of enforced disappearances had been reported, not to mention politically-related killings which have remained unsolved.

While we are on the topic of hunger for justice, the day the SONA was delivered was the first day of the hunger strike of political prisoners in the country for freedom and human rights. It is reminiscent of the same protest by the President’s father, Ninoy, when he was incarcerated during martial law. It was gravely disappointing that except for his endorsement of compensation to the martial law human rights violations victims, there was no mention of any human rights agenda in the President’s SONA, notwithstanding his being the son of a former political prisoner and his mother former President Cory Aquino’s releasing of political prisoners with dispatch.

It may be understandable, although regrettable, why the President did not endorse or say something positive about the RH bill despite his steadfast advocacy of responsible parenthood which is virtually identical with reproductive health. He perhaps wanted to prevent a further widening of the chasm between his administration and the Catholic hierarchy. But he should not have heaped undeserved praises on the prelates, particularly a Bishop who had labelled the RH advocates as “terrorists”.

It is not terrorism to liberate women’s wombs from unremitting pregnancies.

It is not terrorism to reduce maternal and infant mortality by preventing high-risk pregnancies.

It is not terrorism to reduce the incidence of abortion by 85% by avoiding unwanted pregnancies which are the ones aborted by young, married and Catholic women who could not afford another child.

It is not terrorism to help alleviate poverty.

At the end of the day, what may only remain is the Presidential wang-wang of 3-Ps of promises,propaganda and palliatives as the President bellows out promises, drumbeats propaganda and hollers palliatives. The patience of the Filipinos can be proverbially enduring, but their eardrums are fragile and their sensibilities cannot be repeatedly demeaned.

Thank you.

SONA 2011 FULL TEXT

dennis — Mon, 25 Jul 2011 08:14:36 +0000

State of the Nation Address

of

His Excellency Benigno S. Aquino III

President of the Philippines

To the Congress of the Philippines

[Delivered at the Session Hall of the House of Representatives, Batasan Pambansa Complex, Quezon City on July 25, 2011]

Senate President Juan Ponce Enrile; Speaker Feliciano Belmonte; Bise Presidente Jejomar Binay; mga dating Pangulong Fidel Valdez Ramos at Joseph Ejercito Estrada; Chief Justice Renato Corona at ang ating mga kagalang-galang na mahistrado ng Korte Suprema; mga kagalang-galang na kasapi ng diplomatic corps; mga butihing miyembro ng Kamara de Representante at ng Senado; mga Local Government officials; mga miyembro ng ating Gabinete; mga unipormadong kasapi ng militar at kapulisan; mga kapwa ko nagseserbisyo sa taumbayan;

At sa mga minamahal kong kababayan, ang aking butihing mga boss:

Humarap po ako sa inyo noong aking inagurasyon at sinabing: Walang wang-wang sa ating administrasyon. At ngayon, patuloy nating itinitigil ito. Naging hudyat at sagisag po ito ng pagbabago, hindi lamang sa kalsada, kundi pati na rin sa kaisipan sa lipunan.

Sa matagal na panahon, naging simbolo ng pang-aabuso ang wang-wang. Dati, kung makapag-counterflow ang mga opisyal ng pamahalaan, para bang oras lang nila ang mahalaga. Imbes na maglingkod-bayan, para bang sila ang naging hari ng bayan. Kung maka-asta ang kanilang mga padrino’t alipores, akala mo’y kung sinong maharlika kung humawi ng kalsada; walang pakialam sa mga napipilitang tumabi at napag-iiwanan. Ang mga dapat naglilingkod ang siya pang nang-aapi. Ang panlalamang matapos mangakong maglingkod—iyan po ang utak wang-wang.

Wala silang karapatang gawin ito. Ayon sa batas, tanging ang Presidente, Bise Presidente, Senate President, House Speaker, Chief Justice, at pulis, bumbero, at ambulansya lang ang awtorisadong gumamit ng wangwang para sa kanilang mga opisyal na lakad. Kung sa trapiko nga ay di masunod ang batas, paano pa kaya sa mga bagay na mas malaki ang makukuha, tulad ng sa mga proyektong pinopondohan ng kaban ng bayan?

Kayo po ba gusto ninyong makulong ang lahat ng tiwali? Ako rin. Gusto ba ninyong matanggal ang wang-wang, hindi lamang sa kalsada, kundi sa kaisipang nagdulot ng baluktot na sistema na pagkatagal-tagal na nating pinagtiisan? Ako rin. Gusto po ba ninyong mabigyan ng patas na pagkakataon ang lahat na umasenso? Ako rin.

Narito po ang halimbawa ng resulta ng ating kampanya kontra wang-wang sa sistema. Nitong taong ito, taumbayan na mismo ang nagsabi, nabawasan ang nagugutom sa kanila. Mula 20.5% na self-rated hunger noong Marso, bumaba na ito sa 15.1% nitong Hunyo, katumbas ng isang milyong pamilyang Pilipinong nagugutom dati, pero ngayon ay nakakakain na nang tama kada araw.

Sa larangan po ng negosyo, sino ba ang nag-akalang pitong ulit nating malalampasan ang all-time-high ng stock market? Ang dating 4,000 index na inaakalang hindi maaabot, o kung maabot man ay pansamantala lang, ngayon, pangkaraniwan nang hinihigitan.

Kung dati napako na ang bansa sa mababang credit ratings, itinaas ng Moody’s, Standard and Poors, Fitch, at Japan Credit Ratings Agency ang ating ranking, bilang pagkilala sa ating tamang paggugol ng pondo at sa malikhain nating pananalapi. Ang mataas na credit rating, magpapababa ng interes sa perang inuutang natin. Kumpara sa unang apat na buwan ng nakaraang taon, mas malaki po ng 23 billion pesos ang natipid nating interest payments mula Enero hanggang Abril ng 2011. Maaari na po nitong sagutin ang dalawang milyon at tatlongdaan libong benepisyaryo ng CCT hanggang sa katapusan ng 2011.

Paalala ko lang po, sa siyam at kalahating taon bago tayo maitalaga sa puwesto, iisang beses lang tayong nakatikim ng ratings upgrade, at anim na beses pang na-downgrade ng iba’t ibang ratings agency. Sa isang taon pa lang po natin, apat na beses na tayong nabigyan ng upgrade. Alam naman po natin na hindi madaling ma-upgrade sa panahon ngayon. Itong mga ratings agency, nabatikos na mali raw ang payo bago magkakrisis sa Amerika, kaya ngayon ay mas makunat na sila sa pagbibigay ng magandang ratings, at nakikita nga natin ito sa sunud-sunod na pag-downgrade sa ibang bansa. Pero tayo po, inupgrade pa nila. Sang-ayon silang lahat: gumanda at lalo pang gaganda ang ekonomiya ng Pilipinas. Isang hakbang na lang po, aabot na tayo sa investment grade, at wala pong tigil ang ating economic team upang tuluyan na tayong makaarangkada.

At may mabubuting balita pa pong parating. Dahil wala nang wang-wang sa DOE, muling nabuhay ang kumpiyansa ng mga namumuhunan sa ating energy sector. Patunay dito ang isandaan at apatnapung kumpanya na nakahandang tumaya sa eksplorasyon at pagpapalakas ng ating oil at natural gas resources. Sa huling energy contracting round noong 2006, tatlumpu’t lima lang po ang nakilahok. Nitong Biyernes lamang po, nilagdaan na ang panibagong kasunduan para sa isang bagong power plant sa Luzon grid upang pagdating ng 2014, may mas mura at mas maaasahang pagmumulan ng enerhiya ang bansa.

May kumpiyansa, may pag-asa, at tinutupad po natin ang ating mga pangako. Naaalala ko nga po ang babaeng nakausap ko nang ako’y unang nagha-house-to house campaign. Ang kaniyang hinaing: “Miski sino naman ang manalo, pare-pareho lang ang kahihinatnan. Mahirap ako noong sila ay nangangampanya; mahirap ako habang nakaupo sila, at mahirap pa rin ako pag nagretiro na sila.” Sa madaling salita, ang hinaing po ng marami, “Walang pakialam ang mga pinuno namin kahapon, wala silang pakialam ngayon. Bukas, wala pa rin silang pakialam.”

Di po ba’t may katuwiran naman siya sa pagsasabi nito, dahil sa pagwawang-wang sa mga ahensya ng gobyerno? Wang-wang po ang pagbili ng helicopter sa presyong brand new, pero iyon pala ay gamit na gamit na. Wang-wang ang milyun-milyong pabuya na tinanggap ng mga opisyal ng GOCC, tulad ng sa Philippine National Construction Corporation, gayong hindi naman sila nakapaghandog ng disenteng serbisyo, at ibinaon pa sa utang ang kanilang mga ahensya. Bago sila bumaba sa puwesto, dalawandaan, tatlumpu’t dalawang milyong piso po ang inomento ng dating pamunuan ng PNCC sa kanilang sarili. 2007 pa lang po, wala na silang prangkisa; lahat ng kikitain, dapat diretso na sa pambansang gobyerno. Hindi na nga nag-abot ng kita, sinamantala pa ang puwesto. Ang bonus nila mula 2005 hanggang 2009, dinoble pa nila sa unang anim na buwan ng 2010. Ibinaon na nga po nila sa bilyun-bilyong pisong utang ang kanilang tanggapan, nasikmura pa nilang magbigay ng midnight bonus sa sarili.

Para po pigilan ang pagwang-wang sa kaban ng bayan, sinuyod at sinuri natin ang mga programa. Dalawang magkasunod na taon na po nating ipinatutupad ang zero-based budgeting, na nagsisilbing kalasag sa walang-saysay na paggastos.

Sa Laguna Lake po, magtatanggal nga ng 12 million cubic meters sa dredging, pero pagkatapos ng tatlong taon, garantisado naman itong babalik. 18.7 billion pesos ang magiging utang natin para lang maglaro ng putik. Hindi pa bayad ang utang, nag-expire na ang pakinabang. Pinigilan po natin iyan. Ang food-for-school program na bara-bara lang ang paghahanap ng benepisyaryo, at iba pang inisyatibang pinondohan ngunit walang pinatunguhan—binura na natin sa budget upang ang pera namang nalibre, ay mailaan sa mga proyektong totoong may silbi.

Ang budget po ang pinakamalinaw na pagsasabuhay ng ating tuwid na landas. Ang aking pahiwatig sa lahat ng gusto pang ilihis tayo rito: Kung mang-aagrabyado ka lang ng mahirap, huwag ka nang magtangka. Kung sarili mo lang ang papayamanin mo, huwag ka nang magtangka. Kung hindi iyan para sa Pilipino, huwag ka nang magtangka.

Sana masabi na natin na tapos na ang utak wang-wang, pero nakikita po natin ang latak ng ganitong kaisipan na pilit bumubulahaw sa aliwalas ng ating biyahe sa tuwid na landas.

Mukhang marami rin po kasi ang nagwawang-wang sa pribadong sektor. Ayon sa BIR, mayroon tayong halos 1.7 million na self-employed at professional tax payers gaya ng mga abogado, doktor, negosyante na nagbayad lamang, sa suma total, ng 9.8 billion pesos noong 2010. 5,783 pesos lang ang ibinayad na income tax ng bawat isa sa kanila—ang ibig sabihin, kung totoo po ito, ang kabuuang kita nila ay umaabot lang ng 8,500 pesos lamang kada buwan. Mababa pa sa minimum wage.Naman.

Nakikita naman po ninyong napupunta na sa tama ang buwis ninyo, kaya wala na pong dahilan upang iwasan natin ang pagbabayad. Nananawagan po ako sa inyo: Hindi lang po gobyerno, kundi kapwa natin Pilipino ang pinagkakaitan sa hindi pagbabayad ng tamang buwis.

Pinananagot at pananagutin po natin ang wang-wang saanmang sulok ng gobyerno. Ang masakit, hanggang sa mga araw pong ito, may sumusubok pa ring makalusot. Mayroon nga pong isang distrito sa Region 4B, may proyektong gagastusan ng 300 million pesos. Kaso hanggang 50 million pesos lang ang puwedeng aprubahan ng district engineer.

Kaya naisip nilang ichop-chop ang proyekto para di lumampas sa 50 million pesos ang halaga, at di na umabot sa regional at central office ang mga papeles. Kani-kaniyang diskarte, kani-kaniyang kaharian ang nadatnan nating situwasyon sa DPWH. Sinubukan nilang ipagpatuloy ang nakasanayan na nila. Kadalasan, dahil sa lump-sum na pagbibigay ng pondo, wala nang tanung-tanong kung ano ang plano at detalye ng proyekto. Miski yata bahay ng gagamba ang ipapatayo, bibigyan ng pondo, basta may padrino.

Hindi ito pinalusot ni Secretary Babes Singson. Tinanggal na niya sa puwesto ang district engineer. Pinigilan din po ang pag-award ng proyektong ito para busisiin kung ano pang magic ang nangyari. Masusi na ring iniimbestigahan lahat ng nagkuntsabahan. Ang mga kontratistang mapatunayang nakipagsabwatan para mag-tongpats sa mga proyekto, ibablack-list natin.

Tingnan nga po ninyo ang idinulot na perhuwisyo ng pagwawang-wang sa sistema: Tuloy ang pagdusa ng mamamayang dapat nakikinabang na sa proyekto ng bayan.

Hindi lang po iyan sa region 4B nadiskubre. Ngunit natigil na po ito dahil hindi na padrino kundi tamang proseso ang naghahari sa DPWH. Hindi na puwedeng walang work program; kailangang magpakita ng pinag-isipang plano para hindi magkasalungat ang pagsasagawa ng mga proyekto. Malinis at hayag na ang bidding, at pantay na ang pagkakataon sa pagpasok ng mga kontratista.

Sa sistemang pinaiiral ngayon sa DPWH, nakatipid na tayo ng dalawa’t kalahating bilyong piso, at umaasa tayo na aabot pa sa anim hanggang pitong bilyong piso ang matitipid sa taon na ito. Ang pinakamahalaga po, nakakaasa na tayo sa mga kalsadang matino, hindi ‘yung maambunan lang ay lulundo o mabibiyak agad. Paniwala natin dati, imposibleng maitama ng DPWH ang sistema nila. Hindi lang po ito posible; sa unang taon pa lamang, ginagawa na natin ito.

Kahit po sa mga bukirin, may mga nagwawang-wang din. Bago tayo maupo noong 2010, nag-angkat ang bansa ng 2.3 million metric tons ng bigas. 1.3 million metric tons lamang ang kailangan nating angkatin, ngunit pinasobrahan pa nila ito ng isang milyon. Dahil nga sobra-sobra ang inangkat, kinailangan pa nating gumastos muli sa mga bodegang pagtatambakan lang naman ng barko-barkong bigas.

Ilang taon bang walang saysay na pinasobrahan ang bigas na inaangkat? Dahil dito, umiral ang pag-iisip na habambuhay na tayong aangkat ng bigas. Ang akala ng marami, wala na talaga tayong magagawa.

Ngunit sa loob lamang ng isang taon, pinatunayan nating mali sila. Ngayon, ang dating 1.3 million metric tons na kakulangan natin sa bigas, halos nangalahati na; 660,000 metric tons na lang po ang kailangan nating angkatin. Kahit dagdagan pa natin iyan ng panangga laban sa sakuna at gawing 860,000 metric tons—na ginagawa na nga po natin—mas mababa pa rin ito sa tinatayang taunang kakulangan na 1.3 million metric tons.

At hindi po buwenas lang ang nangyaring pag-angat ng ating rice productivity. Bunga po ito ng matinong pamamalakad: ng paggamit ng maiinam na klase ng binhi, at masusi at epektibong paggastos para sa irigasyon. Nito nga pong nakaraang taon, labing-isang libo, animnaraan at labing-isang bagong ektarya ng bukirin ang napatubigan natin. Dagdag pa iyan sa halos dalawandaan at labindalawang libong ektarya na nakumpuni o nabigyang muli ng irigasyon matapos ang panahon ng pagkakatiwangwang. Ang resulta: umangat ng 15.6% ang inani nating palay noong nakaraang taon.

Ang gusto nating mangyari: Una, hindi tayo aangkat ng hindi kailangan, para lang punan ang bulsa ng mga gustong magsariling-diskarte ng kita sa agrikultura. Ikalawa: Ayaw na nating umasa sa pag-angkat; ang isasaing ni Juan dela Cruz, dito ipupunla, dito aanihin, dito bibilhin.

Balikan din po natin ang dinatnang kalagayan ng ating mga kawal at kapulisan. Labingtatlong libong piso po ang karaniwang suweldo ng isang PO1 sa Metro Manila. Apat na libong piso daw rito ang napupunta sa upa ng bahay. Tila tama nga po na isang-katlo ng kanilang sahod diretso na sa upa. Isang-katlo pa nito, para naman sa pagkain. At ang natitirang isang-katlo, para sa kuryente, tubig, pamasahe, pampaaral sa anak, gamot sakaling may magkasakit, at iba pa. Maganda na nga po kung tumabla ang kita niya sa gastusin. Kapag naman kinapos, malamang sa five-six po sila lalapit. At kapag nagpatung-patong ang interes ng utang nila, makatanggi kaya sila sa tuksong dumelihensya?

Kaya ang ipinangako nating pabahay nitong Pebrero, ngayong Hulyo ay tinutupad na. Nakapag-abot na po tayo ng apat na libong Certificate of Entitlement to Lot Allocation sa magigiting nating kawal at pulis. Bahagi pa lang po ito ng target nating kabuuang dalawampu’t isang libo at walong daang bahay sa pagtatapos ng taong ito. Ang dating apatnalibong ibinabayad para sa upa kada buwan, ngayon, dalawandaang piso na lang, para pa sa bahay na pagmamay-ari talaga nila. Ang dating nalalagas na halaga na pambayad sa buwanang renta, maaari nang igugol para sa ibang gastusin.

Mayroon pa raw pong mahigit isang libong bahay na natitira, kaya po sa mga pulis at sundalo nating di pa nakakapagpasa ng papeles, last call na po para sa batch na ito. Pero huwag po kayong mag-alala, sa susunod na taon, lalawak pa ang ating pabahay, at hindi lang pulis at kawal sa Luzon ang makikinabang. Inihahanda na ng NHA ang lupang patatayuan sa Visayas at Mindanao, para sa susunod na taon, makapagpatayo na tayo ng mga bahay doon. Sa ating mga kawani ng Bureau of Jail Management and Penology at Bureau of Fire Protection, may good news po ako: kasama na po kayo rito.

Kung seguridad na rin lang po ang ating pag-uusapan, di ba’t karugtong din nito ang ating pambansang dangal? Dati, hindi man lang natin makuhang pumalag tuwing may sisindak sa atin sa loob mismo ng ating bakuran. Malinaw ang pahiwatig natin ngayon sa buong mundo: Ang sa Pilipinas ay sa Pilipinas; kapag tumapak ka sa Recto Bank, para ka na ring tumapak sa Recto Avenue.

Tama nga po kaya ang kuwento tungkol sa isang stand-off noong araw? Tinapatan daw ang mga marino natin ng kanyon. Ang ginawa nila, pumutol ng puno ng niyog, pininturahan ito ng itim, saka itinutok sa kalaban. Tapos na po ang panahong iyan. Parating na ang mga capability upgrade at modernization ng mga kagamitan ng ating Sandatahang Lakas. Literal na pong naglalakbay sa karagatan papunta rito ang kauna-unahan nating Hamilton Class Cutter, isang mas modernong barko na magagamit natin para mabantayan ang ating mga baybayin. Maaari pa po tayong makakuha ng mga barkong tulad nito. Idadagdag iyan sa kukunin na nating mga helicopter, patrol craft, at sandata na bultong bibilhin ng AFP, PNP, at DOJ upang makakuha ng malaking diskuwento. Lahat po ito, makakamtan sa matinong pamamahala; mabibili sa tamang presyo, nang walang kailangang ipadulas kung kani-kanino.

Wala tayong balak mang-away, pero kailangan ding mabatid ng mundo na handa tayong ipagtanggol ang atin. Pinag-aaralan na rin po natin ang pag-angat ng kaso sa West Philippine Sea sa International Tribunal for the Law of the Sea, upang masigurong sa mga susunod na pagkakataon ay hinahon at pagtitimpi ang maghahari tuwing may alitan sa teritoryo.

Alam ko pong magbubunga ang pag-aarugang ipinapamalas natin sa mga lingkod-bayan na nakatutok sa ating seguridad. Mantakin po ninyo: sa unang anim na buwan ng 2010, umabot sa isanlibo at sampung (1,010) kotse at motorsiklo ang nanakaw. Ikumpara po natin iyan sa apatnaraan at animnapung (460) kotse at motorsiklong nanakaw mula Enero hanggang Hunyo ng taong ito. Ang laki po ng naibawas. Malas ko lang po siguro na ‘yung isa o dalawang kaso ng carnapping ang nai-heheadline, at hindi ang pagbawas sa mga insidente nito o ang mas mataas na porsyento ng mga nanakaw na kotse na naibalik sa may-ari.

Isa pa pong halimbawa ng pagbabagong tinatamasa natin: Mayo ng 2003 nang lagdaan ang Anti-Trafficking in Persons Act, pero dahil hindi sineryoso ng estado ang pagpapatupad nito, dalawampu’t siyam na indibiduwal lamang ang nahatulan sa loob ng pitong taon. Nalagpasan na po natin iyan, dahil umabot na sa tatlumpu’t isang human traffickers ang nahatulan sa ating administrasyon. Ito na po siguro ang sinasabing “sea change” ni Secretary of State Hillary Clinton ng Amerika. Dahil dito, natanggal na tayo sa Tier 2 Watchlist ng Trafficking in Persons Report nila. Kung hindi tayo natanggal sa watchlist na ito, siguradong napurnada pa ang mga grant na maaari nating makuha mula sa Millenium Challenge Corporation at iba pa.

Dumako po tayo sa trabaho. Dagdag-trabaho ang unang panata natin sa Pilipino. Ang 8% na unemployment rate noong Abril ng nakaraang taon, naibaba na sa 7.2% nitong Abril ng 2011. Tandaan po natin: moving target ang nasa hanay ng ating unemployed, dahil taun-taon ay may mga bagong graduate na naghahanap ng trabaho. Nito nga pong huling taon, nadagdag pa sa bilang nila ang libu-libong hawi boys, tagasabit ng banderitas, at iba pang mga Pilipinong kumuha ng pansamantalang kabuhayan mula sa eleksyon. Ang resulta po natin: Isang milyon at apatnaraang libong trabahong nalikha nitong nakaraang taon.

Dati, nakapako sa pangingibang-bansa ang ambisyon ng mga Pilipino. Ngayon, may pagpipilian na siyang trabaho, at hangga’t tinatapatan niya ng sipag at determinasyon ang kanyang pangangarap, tiyak na maaabot niya ito.

Malaki pa po ang puwedeng madagdag sa trabahong nalilikha sa ating bansa. Ayon pa lang po sa website nating Philjobnet, may limampung libong trabahong hindi napupunan kada buwan dahil hindi tugma ang kailangan ng mga kumpanya sa kakayahan at kaalaman ng mga naghahanap ng trabaho. Hindi po natin hahayaang masayang ang pagkakataong ito; ngayon pa lang, nagtatagpo na ang kaisipan ng DOLE, CHED, TESDA, at DEPED upang tugunan ang isyu ng job mismatch. Susuriin ang mga curriculum para maituon sa mga industriyang naghahanap ng empleyado, at gagabayan ang mga estudyante sa pagpili ng mga kursong hitik sa bakanteng trabaho.

Ngunit aanhin naman po natin ang mga numerong naghuhudyat ng pag-asenso ng iilan, kung marami pa rin ang napag-iiwanan? Ang unang hakbang: tinukoy natin ang totoong nangangailangan; namuhunan tayo sa pinakamahalaga nating yaman: ang taumbayan. Sa dalawang milyong pamilyang rehistrado sa ating Pantawid Pamilyang Pilipino Program, isang milyon at animnaraang libo na ang nakakatanggap ng benepisyo nito. Sa pagpapakitang-gilas ni Secretary Dinky Soliman, tinatayang may mahigit isandaang libong pamilya ang naiaahon natin mula sa kahirapan kada buwan. Kaya naman mataas ang aking kumpiyansang makukumpleto ang 1.3 million na dagdag na pamilya, mula sa kabuuang 2.3 milyong pamilyang target na benepisyaryo ng CCT bago matapos ang taong ito. At sa compliance rate nito na hindi bababa sa 92%, milyun-milyon na rin po ang inang regular na nagpapacheck-up sa mga health center, ang mga sanggol na napabakunahan, at ang mga batang hindi hinahayaan sa labas ng paaralan.

Simula pa lang po ito, at sa ganitong kalinaw na mga resulta, umaasa ako sa suporta ng bawat Pilipino, lalo na ng lehislatura, sa mungkahi nating salinan pa ng pondo ang Pantawid Pamilyang Pilipino Program. Inaasam po natin na bago matapos ang 2012, tatlong milyong pamilya na ang mabibigyan ng puhunan para sa kanilang kinabukasan.

Binibigyan natin ang mga maralitang pamilyang ito ng pagkakataong makaahon sa buhay, dahil ang pag-asenso nila ay pag-angat rin ng buong bansa. Sino ang tatangkilik sa mga produkto at serbisyo ng mga negosyante, kung isang kahig, isang tuka naman ang mamimili? Kapag may amang kumakapit sa patalim para may kainin ang kanyang pamilya, at siya ay nagnakaw o nangholdap, sino ba ang puwedeng mabiktima ng krimen kundi tayo rin? Kung ang mga kababayan natin ay walang maayos na pagkain o tahanan, mahina ang kalusugan at may malubhang karamdaman, hindi ba’t tayo rin ang nasa peligrong mahawa sa kanilang kapansanan?

Naglalatag po tayo ng pagbabago upang mas mapatibay ang pundasyon ng maaliwalas na bukas para sa lahat. Halimbawa, sa kalusugan: Di ba’t kapansin-pansin ang pagtaas ng bilang ng mga benepisyaryo ng PhilHealth tuwing maghahalalan? Ngayon, sa pamamagitan ng National Household Targeting System for Poverty Reduction (NHTS-PR), tiniyak natin na ang limang milyon at dalawandaang libong pamilyang Pilipino na nakikinabang sa PhilHealth ay ang talagang mga nangangailangan nito. Malawakang pag-unlad at pag-asenso ng lahat: Iyan po ang panata natin. Walang maiiwan sa tuwid na landas.

Tumungo naman po tayo sa ARMM. Ang dating sistema: Nagbabatuhan lang ng huwad na utang ng loob ang mga baluktot na kandidato. Kapag pambansang halalan, malaya ang nakaupo sa ARMM na imane-obra ang makinarya sa kaniyang rehiyon para matiyak na bokya ang boto ng mga hindi kaalyado. Kapag naman eleksyon sa ARMM at maniningil na ng utang si Mayor o Governor, ang administrasyon naman ang magpapatakbo ng makinarya para manalo ang kanilang kandidato.

Ayon nga po sa naungkat ng COA, sa opisina ng regional governor ng ARMM, mula Enero 2008 hanggang Setyembre 2009, walumpung porsyento ng mga disbursement ang napunta sa mga cash advance na wala namang maayos na paliwanag. Kung hindi nawala ang pondong ito, nakatapos na sana ang isang batang tumawid sa ghost bridge, para pumasok sa ghost school, kung saan tuturuan siya ng ghost teacher. Walang humpay na paghihirap, at walang pag-asa ng pag-asenso.

Gusto nating maranasan ng ARMM ang benepisyo ng tamang pamamahala. Kaya ang solusyon: synchronization. Dahil dito, kailangan nilang tumutok sa kani-kanilang mga kampanya; magiging mas patas ang labanan, at lalabnaw ang command votes. Salamat sa Kongreso at naipasa na ang batas na magsasabay ng halalan sa ARMM sa halalang pambansa.

At bakit po postponement ang kailangan? Sa kagustuhang makabalik sa puwesto, nakahanda ang ilan na ulitin ang nakagawian para manalo. Isipin na lang po ninyo kung pumayag tayo sa kagustuhan ng mga kontra, at itinuloy natin ang eleksyon. Wala po silang ibang gagawin sa loob ng dalawang taon kundi paghandaan ang susunod na halalan at isiksik ang kalokohan nila sa mas maigsing panahon. Habang nananatili sa pwesto ang mga utak wang-wang na opisyal, naiiwan namang nakalubog sa kumunoy ng kawalang-pagasa ang taumbayan.

Wala akong duda sa kahihinatnan ng mga repormang inilatag natin. Hindi po tayo nagbubukambibig lang; may kongkretong resulta ang ating mga paninindigan. Kapag sinabi nating tuwid na daan, may katapat itong kalsada sa Barangay Bagumbayan sa Sta. Maria, Laguna. Kapag sinabi nating malinis na pamamahala, may dadaloy na malinis na tubig sa mga liblib na lugar gaya ng nasa Barangay Poblacion, sa Ferrol, Romblon. Kapag sinabi nating liwanag ng pagbabago, titiyakin nating may liwanag na tatanglaw sa mga pamayanang dati ay nangangapa sa aandap-andap na gasera, gaya ng ginawa natin sa Barangay San Marcos, sa Bunawan, Agusan del Sur. Ganito na ang nangyayari sa marami pang ibang lugar; pinipilit nating ito rin ang mangyari sa kabuuan ng Pilipinas.

Nakatutok na po ang iba’t ibang ahensya ng gobyerno; nag-uugnayan at nagtutulungan sila upang maabot at mapabilis ang mga solusyon sa mga problemang kaytagal nang pinapasan ng bayan.

Di po ba’t may problema tayo sa baha, na alam naman nating dulot ng walang humpay at ilegal na pagputol ng mga puno? Ang dating solusyon: photo-op ng pagtatanim na ang tanging benepisyaryo ay nagpapapoging pulitiko. Nagtanim nga ng puno kontra-baha, pero hindi naman siniguro na mananatiling nakatayo ang mga ito pag-alis nila.

Isa sa mga solusyong pinag-aaralan ay ang gawing kapaki-pakinabang sa mga pamayanan ang pagbabantay ng puno. Bibigyan sila ng binhi ng kape at cacao para itanim at mamunga ng kabuhayan. Habang hinihintay ang ani, makakakuha sila ng stipend upang bantayan naman ang mga punong itinanim laban sa baha. Puwedeng maging benepisyaryo ng programang ito ang mga informal settlers, na ngayon ay nagkukumpulan sa siyudad. Mamumuhunan tayo sa taumbayan, habang namumuhunan din sa kalikasan.

Noon bang isang taon, inisip ninyo na kaya nating gawin ito? Sa ngayon, tinutupad na natin ang ating mga pangako. Bukas makalawa, katotohanan na ang lahat ng ito.

Marami pa pong malikhaing konsepto na inilalapit sa atin. May mosquito trap na pinapatay ang mga kiti-kiti ng lamok, na siguro naman po ay may kinalaman sa halos labing-apat na porsiyentong pagbaba ng insidente ng dengue; may hibla ng niyog na itatapon na sana, pero puwede palang murang solusyon sa mga daanang madaling mabitak; may landslide sensor na magbababala kung tumaas na ang panganib na gumuho ang lupa; may mga kagamitang magbibigay ng senyales kung malapit nang umapaw ang tubig sa mga ilog. Lahat po ito, gawa ng Pilipino.

Pinag-aaralan na rin po ng DOST at UP ang pagkakaroon ng monorail system, para tugunan ang problema sa pangmalawakang transportasyon. Sa malikhaing pag-iisip ng kapwa Pilipino, may pag-asa palang magtayo ng light rail system nang hindi hihigit sa 100 million pesos ang gagastusin kada kilometro. Sa matitipid na pondo, mas mahabang kilometro ng riles ang mailalatag at makaka-abot sa mga lugar na malayo sa sentro ng komersyo. Ang mga dating sumisiksik sa siyudad para maghanap ng trabaho, maaari nang tumira sa malayo, nang hindi pahirapan ang biyahe.

Uulitin ko po: ang mungkahing ito ay galing sa kapwa natin Pilipino, para sa Pilipinas. Naaalala po ba ninyo ang panahon kung kailan ni hindi man lang maabot ng mga pangarap natin ang ganitong mga proyekto? Ngayon, sinasabi ko sa inyo: pinapangarap natin ito, kaya natin ito, gagawin natin ito. Hindi ba tayo nagagalak, Pilipino tayong nabubuhay sa ganitong panahon?

Sa kabila ng lahat ng ito, huwag po sana nating lilimutin: masasayang lang ang lahat ng ating narating kung hindi tuluyang maiwawaksi ang kultura ng korupsyon na dinatnan natin.

Sa mga kapwa ko empleyado ng sambayanan, mula sa tuktok hanggang sa bawat sulok ng burukrasya: Di po ba’t napakarangal na ngayon ang magtrabaho sa gobyerno? Di po ba’t ngayon, sa halip na ikahiya, gusto mo pang isuot ang iyong ID kung sumasakay ka ng bus o jeep papasok sa iyong ahensya? Sasayangin po ba natin ang karangalang kaloob sa atin ng sambayanan?

Iyan din po ang aking panawagan sa ating Local Government Units. Kabilang po ako sa mga sumasang-ayon na kayo ang pinaka-nakakaalam sa pangangailangan ng taumbayan sa inyong mga lungsod at munisipyo. Makakaasa po ang ating mga LGU sa higit na kalayaan at kakayahan, kung makakaasa rin tayong gagamitin ito sa tuwid na paraan, at isasaalang-alang ang kapakanan ng buong sambayanan.

Halimbawa po, may ilang munisipyo na naisipang magbuwis sa mga transmission lines ng kuryente na dadaan sa kanilang mga pook. Magpapasok nga po ng kita sa kanilang lokal na kaban, pero kapalit nito, tataas din ang gastusin ng mas nakararaming Pilipino sa kuryente. Tiwala po akong kaya nating balansehin ang interes ng inyong mga nasasakupan sa interes ng sambayanan.

Kailangan pong manatiling magkatugma ang ating mga programa, dahil ang ikauunlad ng buong bansa ay manganganak din ng resulta sa inyong mga pook. Wakasan na po sana natin ang agendang nakatuon sa susunod na eleksyon lamang, at ang kaisipang isla-isla tayong maihihiwalay ang sariling pagsulong sa pag-unlad ng bansa.

Tayo-tayo rin po ang dapat magtulungan tungo sa kaunlaran. Malaki ang pasasalamat ko sa Kongreso sa pagpapasa ng mga batas ukol sa GOCC Governance, ARMM Synchronization, Lifeline Electricity Rates Extension, Joint Congressional Power Commission Extension, Children and Infants’ Mandatory Immunization, at Women Night Workers.

Noong isang taon nga po, nagpakitang-gilas ang Kongreso sa pagpasa ng budget bago matapos ang taon. Dahil dito, nasimulan agad ang mga proyekto at hindi na inabot ng tag-ulan. Bukas na bukas po, ihahain na namin sa lehislatura ang budget para sa susunod na taon. Umaasa po ako na muli kayong magpapakitang-gilas, upang tuluyan na nating mapitas ang bunga ng mga naitanim nating pagbabago.

Maganda na po ang ating nasimulan. Pero mahalaga pong maalala natin: simula pa lang ito. Marami pa tayong gagawin. Hayaan po ninyong ilatag ko sa Kongreso ang ilan sa mga batas na magpapaigting sa pagtupad ng ating panata sa bayan.

Layon nating bigyan ng kaukulang kompensasyon ang mga biktima ng Martial Law; ang pagkakaloob ng makatarungang pasahod at benepisyo para sa mga kasambahay; at ang pagpapatupad ng isang mas maayos na sistema ng pensyon para sa mga kawal. Sinusuportahan din natin ang pagpapalawak ng sakop ng scholarship na ipinagkakaloob ng DOST sa mahuhusay ngunit kapuspalad na mag-aaral; ang pagtataguyod ng pinaigting na pangkalahatang kalusugan; at ang pangangalaga sa ating kalikasan at sa mga pasilidad na titiyak sa kaligtasan ng mga mamamayan sa oras ng sakuna.

Kabilang din po sa ating agenda ang pagpapalakas ng BuCor, ng NBI, ng NEA, at ng PTV 4, upang sa halip na mapag-iwanan ng kaalaman at panahon, mas maayos nilang magagampanan ang kanilang pagbibigay-serbisyo sa publiko.

Hindi ko po nailagay ang lahat ng gustong magpasali ng kanilang adbokasiya dito sa SONA. Pero kumpleto po ang detalye sa budget at budget message. Sa mga interesado po, pakibasa na lang.

May mga nagsasabing pinepersonal ko raw ang paghahabol sa mga tiwali. Totoo po: Personal talaga sa akin ang paggawa ng tama, at ang pagpapanagot sa mga gumagawa ng mali—sino man sila. At hindi lamang dapat ako ang namemersonal sa usaping ito. Personal dapat ito sa ating lahat, dahil bawat Pilipino ay biktima nito.

Ang mali—gaano katagal man ito nanatili—ay mali pa rin. Hindi puwedeng “Oks lang, wala lang iyan.” Kapag kinalimutan natin ang mga ito, mangyayari lang ulit ang mga kamalian ng nakaraan. Kung hindi magbabayad ang mga nagkasala, parang tayo na rin mismo ang nag-imbita sa mga nagbabalak gumawa ng masama na umulit muli.

Ang totoo nga po, marami pang kalokohan ang nahalungkat natin. Halimbawa, sa PAGCOR: kape. Isang bilyong piso po ang ginastos ng dating pamunuan ng ahensya para sa kape; sa isandaang piso na lang po kada tasa, lalabas na nakakonsumo sila ng sampung milyong tasa. Baka po kahit ngayong iba na ang pamunuan ng PAGCOR ay dilat na dilat pa rin ang mata ng mga uminom ng kapeng ito. Hanapin nga po natin sila, at matanong: nakakatulog pa po ba kayo?

Pagpasok ng bagong Ombudsman na si dating Supreme Court Justice Conchita Carpio-Morales, magkakaroon tayo ng tanod-bayan na hindi magiging tanod-bayad ng mga nagwawang-wang sa pamahalaan. Inaasahan ko nga po na sa taon na ito, masasampahan na ng kaso ang lahat ng nagkuntsabahan sa katiwalian, at naging sanhi ng situwasyong ating inabutan. Tapos na rin po ang panahon kung kailan nagsasampa ang gobyerno ng malalabnaw na kaso. Kapag tayo ang nagsampa, matibay ang ebidensya, malinaw ang testimonya, at siguradong walang lusot ang salarin.

Tutok tayo na ang pagkakamit ng ganap na katarungan ay hindi natatapos sa pagsasakdal kundi sa pagkukulong ng maysala. Buo ang kumpiyansa ko na tinutupad ng DOJ ang malaki nilang bahagi upang maipiit ang mga salarin, lalo na sa mga kaso ukol sa tax evasion, drug trafficking, human trafficking, smuggling, graft and corruption, at extrajudicial killings.

Wala pong tsamba: ang tapat at mabuting pamamahala ay nanganganak ng mabuti ring resulta. Isipin po ninyo: naipatupad natin ang mga ipinangakong serbisyo ng gobyerno, at nakapaglaan pa ng sapat na pondo para sa mga proyekto nang hindi kinailangang magtaas ng buwis.

Iyan naman po talaga ang plano: siguruhin na patas ang laban; itigil ang panlalamang ng mga makapangyarihan; at tiyakin na ang dating sistema kung saan nakikinabang ang iilan ay magiging bukal ng oportunidad para sa lahat.

Tinutuldukan na po natin ang wang-wang: sa kalsada, sa gobyerno, sa kalakhang lipunan. Ito po ang manganganak ng kumpiyansa na magdadala ng negosyo; ito rin ang sisiguro na ang pondo ng taumbayan ay mapupunta sa dapat nitong kalagyan: Imprastruktura na titiyak sa tuluyang pag-angat ng ekonomiya at pagmumulan ng trabaho, at serbisyong panlipunan na sisigurong walang mapag-iiwanan. Bubukas ang marami pang pintuang pangkabuhayan sa pamamagitan ng turismo; sisiguruhing hindi magugutom ang Pilipino sa pagpapalakas ng agrikultura. Ang mga dating kinakaligtaan, bibigyang-puhunan ang kinabukasan.

Magbubunsod ito ng siklo kung saan tiyak na may pupuno sa mga nalilikhang trabaho, at may mga konsumer na lalong magpapalago sa mga negosyo.

Batid ko po na hanggang ngayon ay may kakaunti pang nagrereklamo sa ating estilo ng pamamahala. Nakita po ninyo ang aming estilo, at ang kaakibat nitong resulta. Nakita po ninyo ang estilo nila, at kung saan tayo nito dinala. Sa mga taong bukas ang mata, maliwanag kung saan ang tama.

Ngayong tayo na ang nagtitimon sa gobyerno, malinaw ang direksyong tinatahak ng ating bayan. Isang bansa kung saan ang pagkakataon ay abot-kamay; kung saan ang mga nangangailangan ay sinasaklolohan; kung saan may saysay ang bawat patak ng pawis, bawat sandali ng pagtitiis, at bawat butil ng hinagpis na dinaanan natin. Kung may gawin kang mabuti, may babalik sa iyong mabuti. At kung may gawin kang masama, tiyak na mananagot ka.

Naaalala ko nga po ang isang ginang na lumapit sa akin noong kampanya; ang babala niya, “Noy, mag-iingat ka, marami kang kinakabangga.”

Tama po ang sabi niya: Tao po akong may agam-agam din. Pero wala po akong alinlangang tumahak sa tuwid na daan: Buo ang loob ko dahil alam kong nasa likod ko kayo.

Salamat po sa mga pari at obispo na masinsinang nakikipagdiyalogo sa atin, katulad nina Cardinal Rosales at Vidal. Di naman po kami ganoong kalapit ni Cardinal Rosales, pero naniniwala akong ibinuhos niya ang lahat para mabawasan ang hindi pinagkakaunawaan ng gobyerno at simbahan. Sa paghahalal kay Archbishop Palma, tagapagtanggol ng karapatang pantao at kalikasan, lalo pong tumibay ang aking kumpiyansang ugnayan, at hindi bangayan, ang mabubuo sa pagitan ng estado at simbahan.

Salamat din po sa ating Gabinete, na walang kinikilalang panahon ng tulog o pahinga, maipatupad lang ang pambansang agenda. Special mention po ang PAGASA, na tunay na ngayong nagbibigay ng maaasahang babala.

At sa mga nasasagasaan po natin sa landas ng katapatan at integridad sa pamamahala, ito naman po ang aking masasabi: Pinili ninyo ang landas kung saan naaapi ang sambayanan. Pinili naman namin ang landas na ipagtanggol ang taumbayan. Nasa tama po kami; nasa mali kayo. Sa inyong magbabalik ng pang-aapi sa sambayan, hindi kayo magtatagumpay.

Sa lahat ng mga kasama natin sa tuwid na daan: Kayo ang lumikha ng pagkakataong baguhin ang dinatnan, at gawing mas maganda ang ipapamana natin sa susunod na salinlahi ng mga Pilipino. Kayo pong mga tsuper na pumapasada pa rin; kayong mga guro at estudyanteng pauwi pa lang mula sa klase; kayong patuloy ang paglikha ng mga obrang nagpapaalab sa apoy ng ating pagka-Pilipino; kayong mga pulis, sundalo, kaminero at bumbero; kayong mga marangal na nagtatrabaho, sa Pilipinas man, sa gitnang dagat, o sa ibang bansa; kayong mga tapat na kasama natin sa gobyerno, anumang probinsya o partido; kayong mga Pilipinong nakikinig sa akin ngayon—kayo po ang lumikha ng pagkakataong ito.

Lumikha po kayo ng gobyernong tunay na nagtatrabaho para sa inyo. May limang taon pa tayo para siguruhing hindi na tayo babalik sa dating kalagayan. Hindi tayo magpapadiskaril ngayong napakaganda na ng resulta ng ating sinimulan.

Kapag may nakita tayong butas sa sistema, huwag na po tayo magtangkang lumusot. Huwag na nating daanin sa pakiusap ang madadaan sa pagsisikap. Tama na ang unahan, tama na ang tulakan, tama na ang lamangan, dahil lahat naman po tayo ay makakarating sa minimithi nating kinabukasan.

Tapusin na po natin ang kultura ng negatibismo; iangat natin ang kapwa-Pilipino sa bawat pagkakataon. Bakit po ang iba, ang hilig maghanap ng kung anu-anong pangit sa ating bayan? At napakahirap—parang kasalanan—na magsabi ng maganda? Naalala pa po ba natin noong huling beses tayong pumuri sa kapwa Pilipino?

Itigil na po natin ang paghihilahan pababa. Ang dating industriya ng pintasan na hindi natin maitakwil, iwaksi na po natin. Tuldukan na po natin ang pagiging utak-alimango; puwede bang iangat naman natin ang magaganda nating nagawa?

Kung may nakita kang mabuti, huwag kang magdalawang-isip na purihin ito. Kapag nakita mo ang pulis sa kanto, nagtatrapik nang walang kapote sa ilalim ng ulan, lapitan mo siya at sabihing, “Salamat po.”

Kung magkasakit ka at makita mo ang nars na nag-aruga sa iyo, sa halip na magserbisyo sa dayuhan kapalit ng mas malaking suweldo, sabihin mo, “Salamat po.”

Bago ka umuwi galing eskuwela, lapitan mo ang guro mong piniling mamuhunan sa iyong kinabukasan kaysa unahin ang sariling ginhawa; sabihin mo, “Salamat po.” Sa aking guro, Salamat po Ginang Escasa.

Kung makasalubong mo ang iyong kinatawan sa kalsadang dati ay lubak-lubak, at ngayon ay puwede nang daanan nang maaliwalas, lapitan mo siya at sabihing: “Salamat po.”

Kaya po, sa sambayanang Pilipino, ang aking Boss na nagtimon sa atin tungo sa araw na ito: maraming, maraming salamat po sa pagbabagong tinatamasa natin ngayon.

Buhay na buhay na ang Pilipinas at ang Pilipino.

Tagalog ang SONA ni P-Noy – Palasyo

dennis — Sat, 23 Jul 2011 13:48:30 +0000

Inihayag ngayon ng Malacañang na Tagalog ang State of the Nation Address ng Pangulong Noynoy Aquino.

Sa ngayon, nilalagyan na ng ‘final touches’ ang mensahe ng Pangulo na iuulat sa taumbayan sa araw ng Lunes.

Sinabi ngayon ni Deputy Presidential Spokesperson Abigail Valte, batay sa kanyang nakita, Tagalog ang ginamit pero maari pa namang magbago bago i-deliver ng Pangulo.

Samantala, hindi rin masabi ni Valte kung si Liz Uy ang stylist ng Pangulo sa inaabangang state affair.

Noong nakaraang taon, ang celebrity stylist na si Liz Uy ang nag-ayos sa Pangulo at naging kontrobersyal pa ito nang mapabalitang nagde-date sila ni P-Noy.

Artwork…

dennis — Mon, 20 Jun 2011 13:37:25 +0000

a great treasure

Click to view slideshow.

Princess of the Stars tragedy (3 years after)

dennis — Mon, 20 Jun 2011 13:19:57 +0000

Tatlong taon matapos maganap ang trahedya, patuloy pa rin sa panawagan ng hustisya ang mga pamilya at kaanak ng mga biktima ng tinaguriang “Princess of the Stars” tragedy.

Isang programa ang isinagawa ngayong araw bilang pag-alala sa tinatayang nasa 800 pasahero na nasawi sa paglubog ng MV Princess of the Stars noong June 21, 2008 sa kasagsagan ng paghagupit ng bagyong Frank.

Ayon kay Public Attorney’s Office (PAO) chief, Atty. Percida Acosta, patuloy pa rin ang kanilang pagsusumikap na marekober ang mga skeletal remains ng maraming biktima sa loob ng barko.

Sa ngayon ay nakabinbin pa sa korte ang isinampang civil at criminal cases laban sa Sulpicio Lines, ang kompaniyang may-ari ng barko.

Lumabas sa naunang imbestigasyon na nagkaroon ng pagkukulang ang mga tauhan at opisyal na Sulpicio Lines, matapos na payagan ng mga ito na lumayag ang barko sa kabila ng babala dahil sa lakas ng bagyong Frank.

Galing Maynila ang barko at patungo sana ng Cebu ng maganap ang malagim na trahedya sa karagatang bahagi Sibuyan Island sa lalawigan ng Romblon.

Lulan ng barko ang 820 pasahero ngunit 32 lamang ang nakaligtas.

Doomsday fail!

dennis — Sat, 21 May 2011 11:10:24 +0000

Inuulan ngayon ng kantiyaw at pangungutya si Family Radio President Harold Camping matapos sumblay na naman sa kanyang prediksyon na magugunaw na ang mundo ngayong araw.

Isa sa prediksyon ni Camping ang lindol sa Kiritimati, New Zealand bandang alas sais ng gabi na malayong mas malakas umano kumpara sa sinapit ng Japan.

Gayunman, batay sa US Geological Survey, walang nangyaring pagyanig sa oras na hinulaan ni Camping maliban sa 4.9 magnitude na naitala sa labas ng New Zealand.

Dahil sa panibagong kapalpakan, naging sentro ngayon ng biruan at kantyawan sa social networking sites tulad sa Twitter si Camping.

Isang Alex Falkenberg ang nag-tweet na sablay na naman si Camping habang may nagpost din ng isang breaking news hinggil sa 0.0 magnitued na lindol na tumama sa New Zealand.

Ilan pa ang nagtatanong ngayon kay Camping kung uulitin nito ang palusot noong 1994 na nagkaroon ng mathematical mistake.

Maging ang mga Hollywood actors ay nakisama rin sa biruan hinggil sa propesiya ni Camping.

Tiyak namang nalalaman ngayon si Camping ang lahat ng mga pangungutya ngayon sa kanya dahil siya mismo ang nagsabi na panonoorin sa mga telebisyon o pakinggan sa radyo ang pagkagunaw ng mundo.

PAG-ASA

dennis — Sat, 14 May 2011 15:43:55 +0000

Marahil nga’y kay sarap
maidlip at di na magising
lalo’t sanlaksa ang hirap
at sakit sa dibdib

marahil nga’y kay sarap
panawan ng bait kahit na sandali
ng mamanhid ang puso
sa hapdi at kirot
dulot ng sari-saring isipin
ang luha ay ‘di na mapatid
at ang bukas ay tila isa na namang
nakahahapo at mabigat na pasanin

–Chorus–
Ngunit may sumpang binitiwan
na di ko kailan man ninasang talikuran
batid ko ang magbata
ang magtiis ay di maiiwasan
upang ang pangako Mo’y aking makamtan
Kaya’t sa tuwing tila
umaandap na ang pag-asa
sa malawak mong langit
yaring ulo’y itinitingala
Alam kong mahahabag
at lilingap ka Ama
Habang sa tuwina’y nanganganlong
at may pagtitiwala sa Iyo

II
Marahil nga’y ang lahat
ng ito’y aking babaunin
ng marating ang langit Mong tahanan
na paraisong pinapangarap
Pagkat nais kang masilayan
Makapiling ka sa ligayang wagas
at ang hapis ay isa na lang nakalipas

(chorus)

–Bridge–
Bawat pagluha ay aaring yaman
Bawat pait saklap ay aaring tamis
Bawat alimura’y aaring puri
Bawat dusa’y yayakapin at ipagpapasalamat

Pagka’t sa tuwing tila
umaandap naang pag-asa
sa malawak Mong langit
yaring ulo’y ititingala
Alam kong mahahabag
at lilingap ka Ama
Habang sa tuwina’y nanganganlong
at may pagtitiwala sa Iyo

Ikaw ang tanging nalalabing
Pag-asa…

‘Royal wedding fever’ ramdam sa buong mundo

dennis — Fri, 29 Apr 2011 05:39:46 +0000

Sa kabila na ilang oras pa ang aantayin bago ang inaabangang royal wedding, may ilang mga fans na ang nagpalipas ng magdamag malapit sa Westminster Abbey kung saan ikakasal sina Prince William at Kate Middleton mamaya.

Iniulat ngayong umaga ng Bombo Radyo correspondent na si Roland Crispo mula sa Central London, na labis na ang “royal wedding fever” at maging ang mga Pinoy ay nakikibahagi sa malaking excitement na magaganap sa kasalan.

May ilang mga Pinoy pa umano ang bumiyahe mula sa Scotland, Manchester, Wales at iba pang lugar para magbantay na sa lugar.

Bagamat idineklarang holiday ngayong araw, may ilang Pinoy naman na nagtatrabaho sa mga ospital ang walang tsansang makapanood habang ang iba naman ay nagkasya na mag-abang sa kanilang mga telebisyon tulad ng bilyong katao pa sa iba’t ibang dako ng mundo.

Ayon kay Crispo, malaking pressure ang nakaatang sa balikat ngayon ng mga otoridad dahil sa pagbuhos ng maraming mga well-wishers at royal watchers na hindi mapigilan ang ilan sa maagang pagsasaya tulad ng inuman at nandiyan din ang banta ng mga terorista.

Kagabi ay nasorpresa ang maraming mga nag-camp out sa The Mall nang magpunta sa Clarence House si Prince William at kinamayan pa at kinausap ang ilang mga royal watchers.

Sinasabing umaabot naman sa 20 katao ang naaresto ng London police sa isinagawang raid kagabi.

Kaagad dinala sa himpilan ng pulisya ang mga naaresto sa Camberwell, Hackney at Sipson.

Bibigyan ang mga ito ng pagkakataong makapiyansa ngunit ban na ang mga ito na makapasok ng London ngayong araw.

Ayon pulisya, pinangangambahang manggugulo ang mga naaresto, sa royal wedding mamayang hapon.

Dahil dito, umaabot na sa 90 katao ang ban ngayon sa London.

Kampante naman ang Metropolitan Police na mapipigilan nila ang anumang balak na panggugulo sa kasal nina Prince William at Kate.

Tinatayang nasa 10 million euros ang gastos ng gobyerno sa seguridad sa royal wedding.

Samantala, nakalatag na umano ang contingency plan ng mga royal wedding officials na ipapatupad sakaling may tumutol sa pagpapakasal nina Prince William at Kate.

Napag-alaman na batay sa tradisyunal na wedding protocol, kailangan muna ni Canterburry Archbishop Rowan Williams na magtanong sa mga guests kung may tutol sa nasabing kasalan.

Bagama’t wala namang inaasahan na may tutol, nagplano pa rin ang Westminster Abbey at royal officials ng hakbang na dapat nilang gawin.

Ayon sa isang opisyal ng Abbey na tumangging magpabanggit ng pangalan, kapag nangyari ito, kaagad ititigil ang seremonya.

Dadalhin ang tututol sa isang pribadong silid upang harapin ang arsobispo at iba pang miyembro ng Church of England legal advisory team habang naghihintay sina William at Kate.

Bibigyan umano ang tututol ng limang minuto na magpaliwanag ngunit kung hindi sapat ang kaniyang dahilan, itutuloy ang kasalan.

“We are aware that we need to be prepared for every eventuality,” ayon pa kay Westminster dean Very Reverend Dr. John Hall. “Having said that, we are very confident that everything will run smoothly and that it will be a wonderful occasion.”

Napag-alaman na apat na mga dating kasintahan ni Prince William at dalawang ex-boyfriend ni Kate ang dadalo sa royal wedding.

17 quakes naitala sa Taal; 3 nasa intensity III

dennis — Tue, 26 Apr 2011 09:57:20 +0000

Lalong lumalakas at dumarami ang mga pagyanig sa bulkang Taal sa lalawigan ng Batangas sa nakalipas na magdamag.

Batay sa ulat ng Philippine Institute of Volcanology and Seismology (Phivolcs) ngayong umaga, nitong nakalipas na 24 oras ay umabot sa 17 pagyanig ang naitala sa bulkan.

Tatlo umano sa naturang mga pagyanig ay nasa intensity III at naramdaman ng mga residente sa hilagang silangan ng volcano island na may kasamang pagdagundong.

Nabatid na kahapon ay 14 na pagyanig ang naitala sa Taal volcano.

Mataas pa rin ang temperatura ng tubig sa crater ng bulkan na naitala sa 31°C habang bahagyang namamaga ang paligid nito batay sa survey ng Phivolcs.

Sa mga ipinapakitang aktibidad ng bulkang Taal, pinaniniwalaan ng Phivolcs ang nakaambang pag-akyat ng magma sa bunganga nito.

Nakataas pa rin ang alert level 2 sa bulkan kung saan pinapayuhan ng Phivolcs ang taong bayan na iwasan muna ang Main Crater, Daang Kastila Trail at Mt. Tabaro ang mga lugar na malubhang sinalanta sa nakalipas na mga pagsabog noong 1965 at 1977.

“Breathing air with high concentration of gases can be lethal to human, animals and even cause damage to vegetation. In addition, it is reminded that entire volcano island is a permanent danger zone (PDZ), and permanent settlement in the island is strictly not recommended,” ayon sa Phivolcs.

Samantala, muling nagparamdam naman ang bulkang Bulusan sa lalawigan ng Sorsogon na nakapagtala ng siyam na pagyanig habang tatlo sa bulkang Mayon sa Albay sa nakalipas na magdamag.